سر سريراڳ ۾ توڪل ۽ الٰهي رحمت جو درس

 

Courtesy: Gemini 

بسم اللہ الرحمن الرحیم

بيري تُنهنجي باجهَا، وَكَرْ تَنهِن وصال جو
گوها، اولا، تو کیا، سپ سونهارا ساج .
ات كا معلم حاج، جِتِ پورن وارو پاٹھين؟

هي بيت شاهه عبداللطيف ڀٽائيءَ جي سر سريراڳ مان کنيل آهي. هن بيت ۾ شاهه صاحب هڪ ٻيڙيءَ (جيڪا انسان جي روح يا عملن جي علامت آهي) جي ذريعي الله تعاليٰ کان دعا ۽ سهارو گهريو آهي.

بيت جي معنيٰ ۽ تات:

1. ٻيڙي تنهنجي باجهه، وڪر تنهن وصال جو:
معنيٰ: اي الله! هيءَ ٻيڙي (منهنجو وجود يا زندگي) تنهنجي ٻاجهه (رحمت) جي سهاري آهي، ۽ ان ۾ جيڪو وکر (مال يا سامان) لڏيل آهي، اهو تو سان ملڻ (وصال) جي تڙپ ۽ محبت آهي.

2. ڪوها، اولا، تو ڪيا، سڀ سونهارا ساج:
معنيٰ: هن ٻيڙيءَ جا ڪوها (mast) ۽ اولا (oars/چپو) ۽ ٻيو سڀ ساز و سامان تو ئي سهڻو ۽ ڪارائتو بنايو آهي. مطلب ته منهنجي زندگيءَ جا سڀ وسيلا تنهنجي ئي مدد سان هلي رهيا آهن.

3. ات ڪامعلم حاج، جت پورڻ وارو پاڻهين:
معنيٰ: جتي تون پاڻ ئي ٻيڙي پار ڪرڻ وارو هجين (رهنما هجين)، اتي ڪنهن ٻئي معلم يا خلاصيءَ (ٻيڙي هلائيندڙ) جي ڪا ضرورت ناهي. جڏهن تنهنجو سهارو هجي ته پوءِ ڪنهن ٻئي جي مدد جي گهرج ناهي رهندي.

خلاصو (Main Concept)

هن بيت ۾ شاهه صاحب فرمائي ٿو ته انسان کي پنهنجي عملن تي ناز ڪرڻ بدران الله جي رحمت تي ڀروسو رکڻ گهرજી. جيڪڏهن الله جي ٻاجهه شاملِ حال هجي، ته زندگيءَ جي هيءَ ٻيڙي بنا ڪنهن ڏکيائيءَ جي پار پئجي ويندي. تصوف جي دنيا ۾ هي بيت توڪل (الله تي ڀروسي) جو اعليٰ مثال آهي.

من جانب:
پير سيد اسحاق مياں العباسي الحشمي
خانقاہ عاليہ نقشبنديہ چشتيہ صابريہ اشرفيہ
بوجھ ڪڇ